ranny łabędź

autor filmu: Cezary Barszcz © 2011

Przyjechałem do Warszawy i wybrałem się na spacer nad Wisłę. Ta sama Wisła co w Krakowie jednak zupełnie inna. Tam brzegi są uregulowane i frontem do miasta, tu rzeka zdaje się być obca i niechciana – zło konieczne. Chaszcze po obu brzegach, brak kontaktu z miastem. Kilka kilometrów bulwarów, ale jeszcze za Starzyńskiego zbudowane, a potem długa cisza lub niewielkie zmiany…

Dzisiejszy spacer miał mnie odprężyć, naładować energią do dalszego działania. Pogoda piękna, temperatura rozsądna, nic tylko spacerować i robić zdjęcia. Kilka zrobiłem. Miałem zamiar je dzisiaj pokazać, ale natknąłem się też i na smutny widok. Martwy łabędź na brzegu i drugi ranny. Martwego nie filmowałem, ani nawet zdjęć mu nie robiłem. Nie mam w sobie żyłki paparazzi. Ten ranny jednak, obudził we mnie pewne nadzieje – zakrwawiony a jednak pełen energii - czyszczący rany. Gdyby to był pies powiedziałbym - oblizujący je.

Starsza pani wezwała straż miejską. Przyjechał “patrol eko”. Pierwszy raz taką taką służbę widziałem. Dość sympatycznie wyglądający pan strażnik podszedł do martwego ptaka, obejrzał go i zadzwonił do centrali - Potwierdzam zgłoszenie: martwy łabądź (sic!) na brzegu i drugi ranny przy brzegu. Wystarczy ktoś w kaloszach… - Chwilę porozmawiał, poszedł do wozu spisać protokół. Dwóch innych panów ze straży przyszło się pogapić i odjechali.

Postałem tam jeszcze kilkanaście minut i nakręciłem ten krótki film. Była może godzina 14:00.

Zastanawiam się czy dobrze zrobiłem odchodząc. Może należało zostać i poczekać… A gdyby nikt nie przyjechał? Ile waży taki taki ptak? 20-30 kilogramów…? Mogłem go wziąć do domu i opatrzyć... Wtedy pełen optymizmu i wiary w ludzi wierzyłem, że ktoś z weterynarii przyjdzie przed zmrokiem. Zwłaszcza po obejrzeniu wczorajszych relacji z akcji ratowania jelonka na Bałtyku. Teraz mam wątpliwości…